Een verslag Monir.

Terebeshov, Belarus, 22 mei 2006.

Beste mensen,

Hier ben ik weer, met een kort bericht uit Belarus. In dit stuk wil ik jullie wat vertellen over hoe in Belarus ouders en onderwijzers denken over het opvoeden van kinderen en hoe het in Belarus op school toegaat, hoe ze er naar de kinderen kijken en ermee omgaan.

Het opvoeden van kinderen.
Vorige keer schreef ik al, dat Belarussen en hun cultuur in allerlei opzichten totaal verschillen van ons en onze cultuur. In Belarus heersen in sommige opzichten ook heel andere ideeŽn over opvoeding en onderwijs dan in Nederland. Belarussen bijvoorbeeld houden van orde, gezag en regelmaat, waar Nederlandse kinderen juist worden gestimuleerd om lekker veel te vragen en vrij te zijn.

Sinds ik hier in Belarus ben en woon bij een Belarussische gezin kan ik u vertellen over Belarussische- Nederlandse opvoedingsverschillen, uit de praktijk. Belarussische kinderen worden met veel minder vrijheid opgevoed dan Nederlandse. Ze krijgen bijvoorbeeld nooit zakgeld. De ouders regelen en betalen alles voor ze en houden ze behoorlijk kort. Vaak zijn ze nog erg onvolwassen als ze gaan studeren. Kinderen trouwen ook jong, rond 18 tot 21 jaar, omdat ze dan - als ze getrouwd zijn - pas serieus genomen worden door hun ouders en bepaalde vrijheden krijgen. Ik vind dat Belarussische ouders heel ouderwets zijn in het geven van vrijheden en verantwoordelijkheden aan hun kinderen, maar dat wil niet zeggen dat het niet goed is, ik vind het juist wel goed deze manier van opvoeden, maar dat is mijn mening.

Ik heb wel kritiek op de Nederlandse manier van opvoeden. Ik vind dat die over het algemeen resulteert in asociale, egoÔstische jongeren. Volgens mij krijgen Nederlandse kinderen te veel inspraak op een leeftijd dat ze dat nog niet aankunnen, als ze tussen de 2 en 12 jaar zijn. Ze hebben te weinig regelmaat in hun leven en krijgen te veel keuzemogelijkheden.

Op school, veel huiswerk.
Die opvatting over opvoeding komt ook tot uitdrukking in het Belarussische onderwijs. De lessen zijn hier meer klassikaal. Vanaf de vierde klas lagere school wordt elk vak door een andere leraar gegeven. Er wordt ook heel gestructureerd lesgegeven, met veel aandacht voor zaken als grammatica en ontleden. Daarbij worden hoge eisen aan de kinderen gesteld. Al op de basisschool krijgen ze veel verschillende vakken, zoals Engels of Duits, kennis van de natuur, wiskunde en literatuur. En ze hebben van jongs af aan veel huiswerk.

Belarussen nemen de prestaties van kinderen op jongere leeftijd serieus. Ouders zijn erg bezig met de toekomst van de kinderen, want hoe beter de prestaties op school, des te meer kans op een goede vervolgopleiding en een goede baan. Belarussen zijn ook een stuk strenger. Soms iets te streng. Ik denk dat Nederlandse kinderen hier in Belarus op school problemen zouden krijgen, omdat ze te vrij en te beweeglijk zijn. Te Nederlands dus. Daar houden ze niet van op Belarussische scholen.

Het Belarussische onderwijs is heel prestatiegericht. Vanaf de tweede klas basisschool hebben kinderen een agenda. Elke dag schrijft de juf daar opmerkingen in over hun prestaties en gedrag. Wat ze verkeerd doen, wordt in rode inkt geschreven. Een keer per week moet de agenda mee naar huis om te worden getekend door de ouders. Maar alles bij elkaar vind ik het Belarussische schoolsysteem beter dan het Nederlandse. Kinderen worden beter voorbereid op de maatschappij. Ze worden gestimuleerd en leren al op jonge leeftijd met hindernissen om te gaan. Dat zijn vaardigheden waar je niet alleen iets aan hebt als je gaat studeren, maar ook als je metselaar of postbode wordt.

En even nog wat anders: ja binnenkort, dan zal ik hier afscheid moeten nemen. Ik krijg ook wel zin om weer naar Nederland te komen. Begin juni is het zover.

Dat was het weer, zover een bericht uit Belarus. Ik hoop dat jullie genoten hebben van mijn verhaal.

Groetjes uit Belarus

Monir Masoud

Janna is lekker aan het smullen.